Roepingenzondag 2006

Ter gelegenheid van roepingenzondag schreven twee van onze seminaristen de volgende getuigenis.

Ik ben Gideon van Meeteren uit Lelystad.
Studeer aan grootseminarie de Tiltenberg in Vogelenzang voor het bisdom Haarlem.

Wanneer ik mensen vertel dat ik priester wil worden, zeggen ze nogal eens dat je dit tegenwoordig niet vaak meer hoort. Toch zit ik met nog 12 andere studenten op het seminarie.

Maar hoe ben ik op het idee gekomen om priester te willen worden?

Vroeger ging ons gezin zondags naar Dronten voor de heilige mis, welke in een noodgebouwtje was en daar kwamen elke zondag priesters vanuit het hele land. Omdat deze priesters vaak wat ouder waren en van ver kwamen, kwamen ze af en toe bij ons thuis voor het middageten. En door deze bezoeken kwam in mij eigenlijk de gedachte “ik wil ook priester worden”. Dus toen ik 6 was had ik al het idee om priester te worden. Toen ik het mijn ouders vertelde gaven ze mij de raad hiervoor te bidden. Ze zijn nooit tegen mijn roeping geweest, maar ze dachten wel dat het misschien over zou gaan naarmate ik ouder zou zijn. Thuis baden we elke avond de rozenkrans en vanaf de dag dat mijn ouders mij die raad gaven, heb ik hier voor gebeden. Ik heb toch ook wel vriendinnen gehad op school of op wedstrijdzwemmen, maar het is nooit echt wat serieus geworden.

Na mijn MAVO en HAVO, toen ik 18 was, ben ik naar Rome gegaan in een gemeenschap. Ik heb daar 4 jaar gewoond. Maar na die 4 jaar voelde ik dat dat mijn plek niet was en ben ik naar Nederland gegaan en begonnen op het grootseminarie…En daar zit ik nu al weer een jaar.

Nu vraagt u zich misschien af wat ons programma op het seminarie is.
Bij ons staat de H.Eucharistie in het middelpunt. Daar beginnen we de dag dan ook mee. We bidden eerst het ochtendgebed en aansluitend volgt de H.Mis. Vervolgens ontbijten we en daarna beginnen de college's. De eerste 2 studiejaren bestaan voornamelijk uit filosofie.
Om 12.45 hebben we middaggebed met aansluitend middagmaal. Daarna hebben we tijd om te studeren. 's Avonds bidden we de rozenkrans, aansluitend avondgebed en hebben we meditatie. Die meditatie houdt in dat we het evangelie van de volgende dag lezen en daarover nadenken en toepassen op ons eigen leven. Daarna is er avondeten en is het dagprogramma afgelopen.

Zoals u hoort bid ik vanaf mijn jeugd voor mijn priesterroeping en ik ben ervan overtuigd dat dat de reden is dat ik hier nu als seminarist op het altaar sta. En ik wil u vandaag, op roepingenzondag, dan ook om uw gebed vragen, niet alleen voor de priesterstudenten, maar ook voor jonge mensen dat ze de kracht mogen hebben om op Gods roepstem te antwoorden.

Gideon van Meeteren

Mijn naam is Berry Klaassens en ik ben priesterstudent voor het bisdom Groningen Leeuwarden. Ik studeer aan het Grootseminarie van het bisdom Haarlem in Vogelenzang. Ik ben nu bijna aan het eind van het tweede jaar van de 7 jarige opleiding.

Ik wist als kleine jongen al dat ik priester wilde worden maar rond mijn 16e begon het pas echt duidelijke vormen aan te nemen. Rond mijn 18e jaar, ik was net afgestudeerd als kok, heb ik met verschillende mensen gesproken over het volgen van de priester opleiding. Door omstandigheden heb ik toen afgezien van de mogelijkheid om te beginnen. Ik ben toen verder gegaan in het vak waarin ik net afgestudeerd was en heb als kok in vrij korte tijd een heel snelle carrière gemaakt in verschillende goede restaurants en met verschillende aanbiedingen van grote koks in het buitenland.

Op mijn 25e ben ik als bedrijfsleider in een heel groot restaurant in het noorden van het land gaan werken. Hier heb ik gewerkt tot ik op 4 april 2002 een heel ernstig auto ongeluk kreeg. Na tien dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen heb ik nog een heel jaar moeten revalideren, en een bijkomend probleem was dat ik mijn baan verloor. In dit jaar heb ik veel nagedacht over wat ik verder met mijn leven zou willen doen. Zou ik voor mijn beroep kiezen met een heel goed salaris en nog enkele heel leuke aanbiedingen in het vooruitzicht, of zou ik toch gehoor geven aan de roepstem van God.

Het verlangen dat in mij aanwezig was om priester te worden heeft mij namelijk in al die jaren dat ik gewerkt heb nooit losgelaten. Na verschillende gesprekken met o.a. Mgr. van Burgsteden, mijn eigen pastoor en mijn vicaris-generaal heb ik toen een afspraak gemaakt met Mgr. Hendriks, de Rector van het Grootseminarie van het bisdom Haarlem. Na verschillende gesprekken en verder nadenken over de keuze kwam op 6 augustus 2004 een telefoontje van de Rector dat ik welkom was als priesterstudent aan het grootseminarie. Mijn leven nam een heel andere wending en ik sloeg een bijzonder weg in. Ik wil kort iets over de opleiding vertellen. Het grootseminarie is gevestigd in een gerenoveerd klooster uit 1932 en wij wonen daar met 12 studenten. Wij volgen in huis alle colleges samen met de studenten van het grootseminarie Redemptoris Mater in Nieuwe Niedorp. Het Grootseminarie is verbonden aan de Pauselijke Lateraanse Universiteit in Rome.

Onze dag begint om 7.15 met het gezamenlijk bidden van het kerkelijk morgengebed met aansluitend de Eucharistieviering. Hierna is het ontbijt en daarna beginnen de colleges. Daarna bidden wij gezamenlijk het middaggebed en aansluitend is het middageten. Na het eten volgen er eventueel nog middagcolleges of is er tijd voor de studie. Om 17.10 uur is er de gelegenheid om de rozenkrans te bidden en om 17.30 uur bidden wij weer gezamenlijk de vespers met aansluitend een half uur meditatie. Na de meditatie is het avondeten en hierna is er tijd voor verdere studie of ontspanning. Het is een erg pittige studie maar het feit dat wij kapabele docenten en professoren hebben, en het feit dat je ook altijd op de oudere studenten kunt terug vallen met vragen maakt het erg goed te doen.

Ik weet dat de mensen in deze tijd erg vreemd aankijken tegen het feit dat ik priesterstudent ben. Een veelgestelde vraag is "bestaan er nog priesterstudenten dan? Dat is toch niet meer van deze tijd". En toch kan ik hen en ook U verzekeren dat ze er nog steeds zijn. Momenteel zijn er ongeveer 100 in Nederland en de verwachting is dat dit aantal in de toekomst alleen maar zal aangroeien. Gelukkig zijn er steeds meer jonge mannen die, net als ik, Ja durven zeggen op de vraag die God aan hen stelt. En dit is een gegeven waar wij zeer dankbaar voor mogen zijn. Onze kerk heeft mensen nodig die hun hele leven in dienst van de kerk willen stellen. Niet alleen als priesters maar ook als diaken of als religieus, want ook al is onze kerk dan al bijna 2000 jaar oud, zij is nog even jong en vitaal als op de dag dat Jezus haar heeft ingesteld. De kerk is het waard om je leven aan te wijden en zij is het waard om je er volledig aan te geven. Ik heb mijn keuze gemaakt in een volledige overgave aan God en, hoewel het soms moeilijk is en je zoals een ieder ook de tegenslagen in het leven ervaart, ben ik toch iedere dag opnieuw dankbaar en gelukkig dat ik de stap heb kunnen zetten.

Berry Klaassens

Print deze pagina