II. Priester worden?

2. Stappen zetten

Stel dat er een arme mens
aan de deur zou kloppen:
Hij heeft honger,
hij lijdt kou,
ziet er slecht uit.
En stel dat degene die de deur opent
die arme zou zien
en wat voedsel of kleding
zou kunnen geven,
maar het niet doet:
hij helpt niet.
Wat zouden we zeggen of denken
van zo iemand?
Heeft hij als een voorbeeldig christen gehandeld?
Nee, natuurlijk niet!
Die man voor de deur
deed in feite een beroep
op degene die de deur opendeed;
er ging van die man
een roeping uit
tot naastenliefde
zelfs al zou die man aan de deur
niets hebben gezegd.

Maar stel nu eens
dat het Jezus zelf was
die aan een deur had geklopt
om een beroep op iemand te doen
en hem te vragen iets te geven
of iets te doen.
Wat zouden we er van zeggen
als die ‘iemand’
de deur dicht zou gooien
en de Heer zou laten staan?

Toch gebeurt dat dagelijks vele keren!

Als er een arme voor de deur staat
en je ziet hoe slecht hij eruit ziet
en hoe hongerig hij kijkt,
kun je natuurlijk bij jezelf redeneren:
Hij is zeker verslaafd aan drank en drugs,
het is gevaarlijk iets te geven;
hij heeft het aan zichzelf te wijten
dat hij in deze omstandigheden leeft;
hem helpen is geld of goederen gooien
in een bodemloze put.

Dat zijn de menselijke redeneringen.

Maar Jezus zegt:
"Ik had honger en gij hebt mij te eten gegeven;
ík had dorst en gij hebt mij te drinken gegeven;
ík was naakt en gij hebt mij gekleed;
wat gij aan de minsten der mijnen hebt gedaan,
hebt gij aan Mij gedaan" (vgl. Mt. 25,31-46).

Natuurlijk moet je een alcoholist
geen fles whisky geven,
maar je kunt hem hélpen
op een andere manier,
je kunt ingaan
op de “roeping”
die er van hem uitgaat,
het beroep
dat hij
door de nood van zijn persoon
op je doet,
je kunt je laten storen
in je leven van alle dag,
je laten weghalen
uit je eigen drukte
en je eigen plannen
en wellicht
uit je eigen menselijke afkeer
van deze bedelaar.

Iedere priester
heeft zijn eigen,
persoonlijke roepingsgeschiedenis,
maar allemaal
hebben ze op een gegeven moment
ook inderdaad die stap moeten zetten:
ik word priester!
En ze hebben die stap gezet
wellicht tegen alles in:
tegen hun eigen bange, menselijke vragen in,
tegen de wensen en de verwachtingen
van hun familie en andere mensen in,
ze hebben een stap gezet,
ze zijn in het diepe gesprongen,
een sprong van vertrouwen!

Maar ja, als je zo af en toe
zo'n sprong niet durft te nemen,
wordt het nooit wat,
blijf je steken
en loop je de roeping van je leven mis!

God roept voortdurend, dat staat vast,
Hij heeft immers beloofd
met Zijn Kerk te zijn
tot aan het einde der tijden?

Maar wie geeft het antwoord?

Print deze pagina